...Cicho...

...i usta jej już mówić nie mogły i oczy sen przymykał, a jeszcze marzyli we dwoje i coraz bardziej odpychali godzinę oswobodzenia.
Na piasku nie raz uklękła pożerając ofiarę swoją, do której zbliżyć się nawet nie mogła. I nie płakała już łzami... bo w oczach jej był ogień szaleństwa i rozpaczy...